Op een geimproviseerde filmset op een landgoed in Steenwijk (Overijssel) is een filmcrew bezig met de opnames van de arthouse film ‘Project Icarus’. Een laat negende eeuws gezelschap ontdekkingsreizigers is in een merkaardig zeilschip op weg naar de planeet Proxima Terra, waar de stenen bezield zijn en de lucht al het leven voedt. Romantische liefde onder vreemde sterren, tomeloze hoogmoed in een onverschillige kosmos. Eenmaal op de planeet gecrashd doet men een gruwelijke ontdekking….

Tijdens de opnames van deze film die voor de regisseur een worsteling ismet onbegrip en andere tegenslagen, raakt ook nog eens een groot deel van de cast tijdens een uitje op het landgoed de weg kwijt. Is dit toeval? Of is het onderdeel van het verhaal?

Schrijver/regisseur Dick Tuinder, die zichzelf speelt in de film, laat niet alleen de kijker, maar ook zijn acteurs gissen naar wat ‘echt’ is, en wat niet. Deze onzekerheid wordt op zo’n wijze uitgewerkt dat aan het eind van de film onduidelijk is, of die wel heeft plaatsgevonden.

In deze raadselachtige en in zekere zin zeer koele wereld probeert een overspannen opnameleider alles te coördineren, terwijl hij heimelijk verliefd is op hoofdrolspeelster Tara Elders, die op haar beurt ruziet met Tuinder over haar rol naar aanleiding van een (daadwerkelijk verschenen) krantenartikel over de productie. Dan zijn er nog de oogballonnen, het apocalytische dorp San Nicolaas, het eenmans bedrijf ‘Casting Jesus Inc.’ en Sally Dewinter, een negenjarig stripfiguurtje dat in haar koffer ‘het best bewaarde geheim ter wereld’ overal met zich mee draagt.

En als men dan eindelijk de bestemming bereikt heeft, blijkt de reis pas net begonnen…